https://www.facebook.com/artemissky.blogspot?ref_type=bookmark

ΑΡΤΕΜΙΣ

ΑΡΤΕΜΙΣ
Ήταν θεά του κυνηγιού,”πότνια θηρών” κατά τον Όμηρο,θεά των αγριμιών και της Σελήνης.

ΕΛΛΑΣ - HELLAS

'' Επιόντος άρα θανάτου επί τον άνθρωπον, το μεν θνητόν, ως έοικεν, αυτού αποθνήσκει, το δ' αθάνατον, σώον και αδιάφθορον, οίχεται απιόν. `Οταν επέρχεται ο θάνατος στον άνθρωπο, το μεν θνητό μέρος αυτού, καθώς φαίνεται, πεθαίνει, το δε αθάνατο, η ψυχή, σηκώνεται και φεύγει σώο και άφθαρτο '' ΠΛΑΤΩΝΑ

ΕΛΛΑΣ - HELLAS .

ΕΛΛΑΣ - HELLAS .
ΑΝΟΙΚΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

ΤΑ ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

http://www.apologitis.com/gr/arxaiatot.htm

ΤΑ ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

(η Ελληνική Προχριστιανική Ηθική)

Το Μαντείο των Δελφών έγινε διάσημο σ’ ολόκληρο τον γνωστό τότε κόσμο, όχι μόνο για τους χρησμούς και τις πλείστες πληροφορίες που έδινε, αλλά και για τον μεγάλο αριθμό παραγγελμάτων που είχαν χαρακτήρα συμβουλευτικό, κάτι σαν προτροπή προς τον ανθρώπινο νου για να πορεύεται στο βίο του με σκοπό την μελέτη των ηθικών προβλημάτων της καθημερινότητας.
Τα παραγγέλματα αυτά ήταν λιτά αποφθέγματα 2 έως 5 λέξεων, αλλά μεστά σοφίας και τα περισσότερα ανήκαν στους 7 σοφούς της αρχαιότητας :(Θαλής ο Μιλήσιος, Πιττακός ο Μυτιληναίος, Βίας ο Πριηνεύες, Σόλων ο Αθηναίος, Κλεόβουλος ο Ρόδιος, Περίανδρος ο Κορίνθιος, Χίλων ο Λακεδαιμόνιος) και ήσαν χαραγμένα στον πρόσθιο τοίχο του Πρόναου ή επί των παραστάδων της πύλης του μεγάλου ναού ή επί του υπέρθυρου ή επί των πολλών στηλών που είχαν τοποθετηθεί στις πλευρές του ναού περιμετρικά.


Ευθύμιος Φούντας, Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 17, άρθρο «Τα Δελφικά Παραγγέλματα, Η προχριστιανική Ελληνική Ηθική», σελίδα 44

Ο ΟΜΦΑΛΟΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ & ΤΑ ΤΕΛΟΥΡΙΑΚΑ ΡΕΥΜΑΤΑ

Ο ΟΜΦΑΛΟΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ & ΤΑ ΤΕΛΟΥΡΙΑΚΑ ΡΕΥΜΑΤΑ

(Κατά: Μάριου Δημόπουλου, Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 5, άρθρο «Η άγνωστη προηγμένη επιστήμη και τεχνολογία των προϊστορικών Ελλήνων», σελ. 58)



Α. Αριστερά: Κελτικός ομφαλός της Δυτικής Ευρώπης, που ομοιάζει καταπληκτικά με τον ομφαλό των Δελφών [δεξιά] (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 7, άρθρο «Προϊστορικοί Έλληνες στην Β. Ευρώπη, Κέλτες -Υπερβόρειοι και οι Πελασγοί της Φιλανδίας», Μάριος Δημόπουλος, σελίδα 23).
Β. Μέσο: Απεικόνιση των τελλουρικών (ηλεκτρομαγνητικών) ρευμάτων της γης, όπως δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών.
Γ. Δεξιά: Καταπληκτική ομοιότητα της ανωτέρω [μέσω] απεικόνισης [τελλουριακών ρευμάτων] με τον ομφαλό των Δελφών και με την περιγραφή της γης από τον Σωκράτη («Φαίδων»). Στους κόμβους των ρευμάτων αυτών κτίζονταν ναοί και Ασκληπιεία. (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 5, άρθρο «Η άγνωστη προηγμένη επιστήμη και τεχνολογία των προϊστορικών Ελλήνων», Μάριος Δημόπουλος, σελίδα 58)
Δεξιά: Δελφικός ομφαλός (Πηγή: Μεγάλη Ελληνική εγκυκλοπαίδεια, τόμος Θ, σελίδα 30)

Η σφαιρικότητα της γης, ο ηλιοκεντρισμός και άλλες αστρονομικές γνώσεις ήσαν γνωστές στους Έλληνες μύστες και ιερείς. Πολλές από τις επιστημονικές γνώσεις των κλασσικών Ελλήνων έλκουν την προέλευσή τους από τον προκατακλυσμιαίο Ελληνικό πολιτισμό (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 5, άρθρο «Η άγνωστη προηγμένη επιστήμη και τεχνολογία των προϊστορικών Ελλήνων», Μάριος Δημόπουλος, σελίδα 54)

Μυθοπλάστης: Μάριος Δημόπουλος
Απάντηση: Οι νέο-Εθνικοί είναι πραγματικά απίστευτοι, διότι δεν τους φτάνει η αμάθεια που τους ταλαιπωρεί, και την οποία ούτως ή άλλως ο καθείς μας έχει,  αλλά έχουν και το θράσος να την επιδεικνύουν εμφανίζοντας ιδίους ως άξιους διδασκάλους και πολεμιστές του Χριστιανισμού:

Κελτικός ομφαλός... που ομοιάζει καταπληκτικά
Τι σημασία μπορεί να έχει που ο ένας ομφαλός ομοιάζει με τον άλλο; Μήπως δηλαδή και ο Χριστιανικός σταυρός έχει καμιά σχέση με τους αρχαίους; Μήπως οι διάφοροι πολιτισμοί δεν είχαν πάνω κάτω ίδιους κίονες στους ναούς τους; Και τι σημασία έχει αυτή η ομοιότητα περί της απόδειξης τελουριακών ρευμάτων;

Καταπληκτική ομοιότητα... απεικόνισης [τελλουριακών ρευμάτων]
Και το πλεκτό πουλόβερ της γιαγιούλας μας έχει καταπληκτική ομοιότητα. Το αυτό και ράσα και άμφια χρυσοκεντημένα των Ορθόδοξων ιερέων. Το αυτό και τα δίχτυα των απλοϊκών ψαράδων. Ο λίθος ομφαλός των Δελφών δεν έχει σε καμιά περίπτωση σφαιρικό σχήμα παρά μοιάζει με μενίρ περισσότερο, γι’ αυτό και επί αυτού έχυναν έλαιο κατά την λατρεία. Οι νεοεθνικοί βλέπουν συσχετισμούς ακόμη με τις ταινίες της δάφνης ή του πλέγματος επί του ομφαλού με «τελουριακά ενεργειακά» κέντρα στην επιφάνειας της Γης. Κι όμως αυτοί οι ομφαλοί δεν παρουσιάζουν ΚΑΜΙΑ ομοιότητα με σφαιροειδή αντικείμενα, όπως ο πλανήτης μας, για να  μπορούν να κάνουν τέτοιους συσχετισμούς. Έπειτα αυτός ο αστείος συσχετισμός πλέγματος και τελουριακών κέντρων δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα. Μια σημερινή ποδοσφαιρική μπάλα μπορεί να αποδείξει πολλά περισσότερα προς αυτή την κατεύθυνση και όπως ειπώθηκε και το αυτό ένα πλεχτό της αγαπητής μας γιαγιάκας, μόνο που η γιαγιάκα μας δεν το λατρεύει ως θείο αντικείμενο επιστημονικής μυστικής (φανερής όμως) γνώσης (αμάθειας). Αλλά εκτός όλων αυτών ας ειπωθεί πως το πλέγμα αυτό δεν αναπαριστά τίποτα άλλο παρά τα σπάργανα με τα οποία τύλιγαν τα βρέφη στην αρχαιότητα πριν τα εκθέσουν. Έτσι σπαργανωμένο έδωσε και του Κρόνου η Ήρα τον ομφαλό, να καταπιεί, αντί του μικρού ακόμη Δία.

...περιγραφή της γης από τον Σωκράτη, σφαρικότητα της γης, ηλιοκεντρισμός..
Ο Σωκράτης μπορεί και να ήξερε πώς ήταν η Γη, όπως και άλλοι σοφοί γνώριζαν,  μόνο που η θρησκεία του 12θέου τους εκλάμβανε ως ασεβείς προς τους Ολύμπιους:  «Ο Πλούταρχος, λοιπόν σε μορφή διαλόγου με τον Λεύκιο λέει: και ο Λεύκιος γελώντας είπε‘μόνο πρόσεξε, αγαπητέ μου, μην μας μπλέξεις σε κατηγορία για ασέβεια, όπως νόμιζε ότι έπρεπε να κάνει ο Κλεάνθης [αυτός κατηγόρησε* τον Αρίσταρχο για ασέβεια] για τον Αρίσταρχο τον Σάμιο, μηνύοντας αυτόν στους Έλληνες [Αθηναίους] για ασέβεια, επειδή νίκησε την εστία του κόσμου [την Γη], διδάσκοντας ότι η ουράνια σφαίρα μένει ακίνητη και ότι η Γη περιφέρεται σε λοξό κύκλο [την εκλειπτική], ενώ συγχρόνως περιφέρεται γύρω από τον άξονά της΄. *Κατηγορία του Κλεάνθη : «ὡς κινῶν τήν τοῦ κόσμου ἑστίαν καί ταράσσων τήν τῶν Ὀλυμπίων (θεῶν) ἠρεμίαν…» (Πηγή Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 30, άρθρο «Οικειοποίηση της αρχαίας Ελληνικής επιστήμης», Αθανάσιος Β. Κοβάτσης, Δρ. Ιατρός και Δρ Χημικός, Καθηγητής ΑΠΘ, σσ. 52, 54)

...στους κόμβους των ρευμάτων αυτών κτίζονταν ναοί και Ασκληπιεία...
Δηλαδή οι Χριστιανοί έπραξαν καλώς που έχτισαν σε μερικούς άνωθέν τους; αλλά παράδοξο είναι πως συνδυάζονται Ασκληπιεία και επιστημονισμός, όταν ο πατέρας της ιατρικής επιστήμης Ιπποκράτης, εδιώχθη από την Κω έπειτα από την δίκη των Ασκληπιάδων και όταν στα Ασκληπιεία αναφέρονται πλειάδα αντιεπιστημονικών ιάσεων.

...ήσαν γνωστές στους Έλληνες μύστες και ιερείς...
Γνωστές στους ιερείς και άγνωστες στον θεό τους και ο πατέρα των θεών Δία; Ο ομφαλός αυτός λοιπόν,  φανερώνει πως στην αρχαία «επιστημονική» θρησκεία δεν γνώριζαν ότι η γη ήταν σφαιρική, γι’ αυτό και έθεσαν το κέντρο της γης και της θάλασσας επί της επιφάνειας του πλανήτη. Αν γνώριζαν πως η γη είχε σφαιρικό σχήμα, τότε το κέντρο της γης δεν θα ήταν στους Δελφούς και  ούτε το κέντρο της θάλασσας δεν θα ήταν στο νησί της Καλυψώς. Το κέντρο της σφαιρικής γης είναι ΠΟΛΥ πιο κάτω από τους Δελφούς και από το νησί της Καλυψώς. Ίσα ίσα που το κέντρο της γης είναι κάτω από τα πόδια του κάθε ανθρώπου και κάθε Χριστιανικής Εκκλησίας.
Πιο αξιοπερίεργο είναι, πως αυτές τις γνώσεις δεν τις κατέχει ούτε ο αρχηγός των θεών ο Δίας λοιπόν. Όχι μόνο δεν γνωρίζει ότι η γη είναι σφαιρική αλλά και επίπεδη νομίζοντας πως είναι, στέλνει δύο αετούς να πετάξουν και να του δείξουν αυτοί(!) που βρίσκεται το κέντρο της επιφάνειας της (ομφαλός Δελφών). Τους αφήνει αντίθετα! ο Δίας τους αετούς και δηλαδή, όχι έναν προς την Ανατολή και έναν προς την Δύση, πράγμα ανούσιο αφού θα επέστρεφαν μετά από ένα κύκλο στο σημείο από όπου ξεκίνησαν, αν γνώριζε πως είναι σφαιρική, αλλά από τα δύο άκρα(;) της Γης, δηλαδή από την Δύση(;) και την Ανατολή(;) να κατευθύνονται προς τους Δελφούς και να συναντιούνται εκεί. Εκεί ο πάτερ Δίας, ανώτερος όλων των θεών βρήκε το κέντρο της Γης. Αυτό διότι ο θεός Ωκεανός ήταν το όριο του ορατού κόσμου της γης, και του επί των άκρων της στηριζομένου ουρανού, νεφελώδους και ημισφαιρικού θόλου κατά την αντίληψή των. Μα μήτε και Απόλλων - ήλιος που έβλεπε την Γη «φως φανάρι» δεν ξέρει να του πει τι σχήμα έχει. Τόσο «επιστημονική» είναι η θρησκεία του 12θέου!

Η κατασκευή του σύμπαντος βάση της Ησιόδιας θεογονίας. Περισσότερα για την κατασκευή εδώ.

ΤΑΛΩΣ ΤΟ ΡΟΜΠΟΤ



ΤΑΛΩΣ ΤΟ ΡΟΜΠΟΤ




Περιγραφή
Ηλιακός θεός που ξέπεσε σε ήρωα, είναι ο Τάλως, μας λέει ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς. Λέει ότι Τάλως σημαίνει ήλιος, και υπάρχουν και άλλα στοιχεία που συνηγορούν στη θεώρηση αυτή. Η σχέση του με το χαλκό και με τη φωτιά, η περιφορά του γύρω από την Κρήτη σε κανονικά διαστήματα, τρεις φορές το χρόνο, δηλαδή και τις τρεις εποχές, σύμφωνα με το ημερολογιακό πρότυπο, που φυσικά είναι προσδιορισμένο από το ρόλο του ήλιου. Και επίσης η ιδιότητα του ως κριτή, όπως ο ήλιος βλέπει και κρίνει από ψηλά τις πράξεις των ανθρώπων.
Το Ρομπότ Τάλως ήταν ένα γιγάντιο πλάσμα με κορμί από μπρούντζο, πολύ γρήγορο και δυνατό, ''έμψυχος" φύλακας της Κρήτης. Είχε όμως ένα αδύναμο σημείο στο σώμα του. Ένα χάλκινο καρφί ήταν σφηνωμένο στο άκρο της μοναδικής του φλέβας, που ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στον αστράγαλο του. Το μπρούντζινο σώμα του κρατιόταν ζωντανό από το ιχώρ, το ολύμπιο αίμα που έρεε μέσα στη φλέβα του.
Προέλευση
Υπάρχουν διάφορες απόψεις για την καταγωγή του, η οποία κατά μια άποψη σχετίζεται με το μύθο της αρπαγής της Ευρώπης. Ο Δίας έκλεψε την όμορφη κόρη του Αγήνορα από την Τύρο ή τη Σιδώνα, αφού την ξεγέλασε μεταμφιεσμένος σε ταύρο. Την οδήγησε στο νυφικό κρεβάτι κάτω από τη σκιά ενός πλάτανου της Γόρτυνας. Μετά της προσέφερε τρία δώρα, ένα σκύλο που ποτέ δεν του ξέφυγε τίποτα, μια φαρέτρα με αλάνθαστα βέλη και ένα χάλκινο γίγαντα, τον προστάτη της Κρήτης Τάλω. Υπάρχουν και άλλες απόψεις για την καταγωγή του. Ο Απολλόδωρος λέει ότι τον είχε κατασκευάσει ο Ήφαιστος, ο θεός της φωτιάς και του σιδήρου και τον είχε χαρίσει στον Μίνωα για να φρουρεί την Κρήτη. Άλλοι λένε πως είναι γιος του Κρητός, και πως ο Κρής ήταν γιος του Δια και μιας νύμφης. Ακόμα λένε ότι ο γίγαντας αυτός ανήκε στην φυλή των ανθρώπων της χάλκινης εποχής. Τέλος για άλλους ήταν αδελφός του Ροδάμανθυ, τρίτος αδελφός του Μίνωα ή αξιωματούχος στην υπηρεσία του.

Ρόλος
Κατά τον Πλάτωνα, δίπλα στον Ροδάμανθυ, που ήταν φύλακας των νόμων μέσα στην πόλη, ο Μίνωας ανέθεσε το ίδιο καθήκον στον Τάλω για τις άλλες περιοχές της Κρήτης. Πράγματι ο Τάλως πέρναγε τρεις φορές τον χρόνο από όλα τα χωριά της Κρήτης, επιβλέποντας την εκτέλεση των νόμων. Τους κουβάλαγε παντού μαζί του στην πλάτη του, χαραγμένους σε χάλκινα πινάκια. Μεταγενέστεροι συγγραφείς μη μπορώντας να πιστέψουν ότι υπήρχε χάλκινος άνθρωπος, είπαν ότι λόγω των πλακών που κουβαλούσε ονομάστηκε έτσι. Ο Τάλως σύμφωνα με τον μύθο είχε προικιστεί με καταπληκτική ευκινησία, πράγμα που του επέτρεπε να φτάνει ταχύτατα σε όλα τα σημεία της Κρήτης. Λέγανε μάλιστα πως ήταν φτερωτός. Δεν είχε όπλα, ήταν όμως ικανός να τα βάλει μόνος του με οποιονδήποτε στόλο. Έδιωχνε, με κομμάτια βράχων που εκσφενδόνιζε από τη στεριά τους ξένους που επιχειρούσαν να αποβιβαστούν στο νησί. Και αν κάποιο πλοίο κατάφερνε να φτάσει στις ακτές, πάλι ο Τάλως ήταν εκείνος που δεν άφηνε τον εχθρό να προχωρήσει. Συνήθιζε να μπαίνει μέσα στην φωτιά και να πυρακτώνει το κορμί του. Ό,τι ακουμπούσε το πυρακτωμένο μέταλλο του κορμιού του, αμέσως το έκαιγε. Έτσι πυρακτωμένος πλησίαζε τους εχθρούς, τους αγκάλιαζε σφιχτά και τους έκαιγε.
Ιστορίες
Ο μύθος του Τάλω ήταν αγαπητός στην Κρήτη, όπως αγαπητός ήταν και ο ίδιος ο ήρωας. Οι κάτοικοι της Φαιστού έβαλαν το ανάγλυφο του στα νομίσματα του κράτους τους. Απεικονίζεται σ' αυτά νέος, γυμνός και με φτερά στους ώμους. Έτσι, ίσως, ερμήνευσαν τη γρηγοράδα του να προλαβαίνει και να περιδιαβαίνει τρεις φορές τη μέρα την Κρήτη και να την προστατεύει από εχθρικές επιδρομές ή τις επιδρομές των πειρατών.
Θα φύλαγε αιώνια το νησί της Κρήτης, αν δεν βρισκόταν μια μάγισσα, ανιψιά της βασίλισσας Πασιφάης, να τον παραπλανήσει και να τον θανατώσει με πονηριά. Ο Τάλως έριχνε βράχους στην "Αργώ" το πλοίο των Αργοναυτών, και δεν τους άφηνε να πλησιάσουν το νησί. Τότε η Μήδεια μάγεψε με τα λόγια της τον καλοκάγαθο γίγαντα από μακριά και τον έκανε ανήμπορο να κινηθεί, ή κατά άλλους του υποσχέθηκε την αθανασία. Έτσι κατάφερε να τον πλησιάσει και να του τραβήξει το καρφί από τον αστράγαλο του, που προστάτευε το ιχώρ να μη χυθεί. Το θεϊκό υγρό χύθηκε χάμω σαν λιωμένο μολύβι και ο Τάλως σωριάστηκε νεκρός σαν πελώριο πεύκο. Άλλοι λένε πως η Μήδεια ξέκανε τον Τάλω βάζοντας του μανία, και άλλοι πως τον χτύπησε με τόξο ο Ποίας, ο πατέρας του Φιλοκτήτη.

Βιβλιογραφία
1. "Κρητική Μυθολογία", Νίκος Ψυλλάκης, εκδόσεις ΚΑΡΜΑΝΩΡ, σελ.: 136-141
2. "Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία", Ζ. Ρίσπεν, Εκδόσεις Αυλός, Τόμος Β, σελ.: 204, 248
3. "Ελληνική Μυθολογία", Εκδοτική Αθηνών, Τόμος 3, σελ.: 267-268

Στοιχειωμένη Ελλάδα

http://www.esoterica.gr/articles/contributions/mystery/stoixelld/stoixelld.htm



Στοιχειωμένη Ελλάδα
Άρθρο από το μέλος των Forums του ESOTERICA.gr, "GLORFINDEL"
Στους ξέφρενους ρυθμούς της καθημερινότητάς μας, εντυπωσιασμένοι από τα αλματώδη βήματα της τεχνολογίας μας λησμονήσαμε μια άλλη όψη της Ελλάδας. Τη Στοιχειωμένη Ελλάδα. Μια χώρα που αφθονεί σε παράξενες και ανεξήγητες ιστορίες,σε αφηγήσεις που σε οδηγούν σε μαγευτικά τοπία, φυσικά άβατα, μονοπάτια που οδηγούν στο «πουθενά». Ιστορίες ντυμένες με ξωτικές μελωδίες, περίεργες κραυγές, καλπασμούς του υπερφυσικού που σηματοδοτούν την ύπαρξή του αφήνοντας τα δικά του σημάδια. Μάγισσες και νεράιδες, περίεργα και αλλόκοτα όντα, δαιμόνια ή στοιχειά, νυκτόβια πλάσματα. Πτυχές μιας κρυφής από τα φώτα των πόλεων Ελλάδας, μιας καταπατημένης Ελλάδας από τη ρουτίνα των μεγαλοπόλεων. Και το ταξίδι αρχίζει…
Στα παλαιότερα χρόνια, τα χωριά και οι κωμοπόλεις της Ελλάδας, είχαν το καθένα να αφηγηθούν κάτι ξεχωριστό κάτι παράξενο. Οι άνθρωποι πιο απλοί και «προσγειωμένοι» έβλεπαν με τα μάτια της ψυχής τους, έβλεπαν καθαρά. Αν και τεχνολογικά αναπτυχθήκαμε ωστόσο οι παραδόσεις και οι ιστορίες παρέμειναν καθάριες σαν τους ανθρώπους που τις διηγήθηκαν…
Το σκοτάδι στην Ελλάδα θεωρούνταν απόμακρο ο,τι και σήμερα αλλά με πιο πρωτογονικό χαρακτήρα! Ο λιγοστός φωτισμός τα βράδια και οι ολιγοπερπατούντες τη νύχτα σχημάτιζαν μια αιθέρια αντίληψη περί της νυχτός! Στη Στερεά Ελλάδα οι μεγαλύτεροι φώναζαν στα παιδιά το βράδυ :«κοιμήσου γιατί θα σε φάει η μαμμότα»-μαμμότα δηλαδή μαμ-μότα, μήπως μόρα;-μαμ έλεγε από μικρό το παιδί!
Οι παλαιότεροι είχαν συνυφασμένη τη ζωή τους με τέτοια όντα. Το βράδυ τύχαινε να κάνουν διάφορες αγροτικές δουλειές, όπως πότισμα του χωραφιού, και δεν ήταν λίγες οι συναντήσεις τους με εξωδιαστασιακά όντα. Όλοι είχαν ακούσει σε χωράφια και δάση-χωρίς να υπάρχουν δρόμοι χαραγμένοι- ποδοβολητά «ωσάν να περνά ιππικό ολόκληρο παιδί μου»…
Τι ήταν τελικά αυτό το ποδοβολητό;
Πολλοί οδοιπόροι των παλαιότερων χρόνων μας διηγούνται πολλές και ενδιαφέρουσες ιστορίες! Στην Αθήνα ενώ πολλοί έβγαιναν από την πόλη για τα αγροκτήματά τους στο γυρισμό το βράδυ, έβλεπαν από πίσω τους «ένα σωρό καλλικαντζαραίους να μου φωνάζουν και να παίζουν με το γάιδαρο»… «εκαθόμουν στο πλατάνι και επτά γυναίκες κατάξανθες και γυμνές χόρευαν δίπλα από το κοπάδι μου»…
Έπειτα είχαμε συχνά την εμφάνιση του λεγόμενου «συνοδοιπόρου»,πολλοί το παρομοιάζουν με ξωτικό και άλλοι το αποδίδουν σε πανουργία του διαβόλου.Πολλοί ταξιδιώτες είχαν παρατηρήσει στο δρόμο τους ένα παράξενο φως μπροστά τους σε κοντινή απόσταση που αργότερα ερχόταν και τους «καβάλαγε»-μώρα πιθανόν, οι ιρλανδέζικες παραδόσεις το αποδίδουν στη γριά που ίππευε την Πούκα, το άλογο των πνευμάτων- εμποδίζοντάς τους και πνίγοντας τους ώστε να αργοανασαίνουν, ευτυχώς χωρίς κατάληξη! Σε πολλές περιοχές πάλι το συναντούσαν σαν άνθρωπο καταμεσής του δρόμου που ρωτούσε νέα για το χωριό ή προθυμοποιούταν να συνοδεύσει τον οδοιπόρο, ο οποίος είχε καταλάβει ότι πρόκειται για ξωθιό και έλεγε την προσευχή του με συνέπεια να εξαφανιζόταν η παρουσία αυτή από μπροστά του.
Υπάρχουν πολλοί επίσης σε χωριά της Αχαΐας και της στερεάς Ελλάδας που αναφέρουν πως είδαν παρουσίες παράξενων ειδών πουλιών πάνω σε δέντρα, μεγάλα σε μέγεθος και κρυμμένα σε σημείο που να απορείς πως ένα τέτοιο πουλί χώρεσε εκεί μέσα…

Τα νησιά επίσης αφθονούσαν από τέτοιες παραδόσεις! Στη Σίκινο, Σάμο όλοι γνωρίζουν για τις «ανεράιδες», πολύ όμορφες γυναίκες που διασκέδαζαν κοντά σε πηγές, αρπάζοντας για το γλέντι τους τραγουδιστάδες και βιολιτζήδες, αλλά και παλικάρια που κοιμόντουσαν μαζί τους,και έπειτα τρελαίνονταν και δεν μπορούσαν να αγαπήσουν καμιά γυναίκα «γιατί είχαν φιλήσει την έμορφη ξωθιά»…
Οι νεράιδες ή αλούστινες ή γιαλούδες σύχναζαν επίσης σε πηγάδια που συχνά τις νυχτιές χτενίζονταν και παραμόνευαν τον απερίσκεπτο διαβάτη για να τον πλανέψουν…Στα νησιά επίσης και κυρίως στην Κρήτη είχε αναπτυχθεί η πεποίθηση πως «αν ανταμώσεις με του λόγου τους μπήξε στη γη μαυρομάνικο μαχαίρ και θα τις αποδιώξεις»…
Στη Σάμο στο χωριό Λέκα βρίσκονται σε κάποιο σημείο πλατάνια,τα οποία απαγορεύεται να τα κόψεις καθώς προφυλάσσονται από δαιμόνια.
Σε πολλές περιοχές μάλιστα πίστευαν πως αν συναντούσες κάποιο αερικό δεν έπρεπε να μιλήσεις γιατί αλλιώς θα σου έπαιρνε τη λαλιά,αυτό πραγματικά είναι αξιοπερίεργο διότι είναι πολύ λίγες τέτοιες αναφορές και μπορούν να εξηγηθούν ιατρικά.Τέλος οι ανεράιδες,ξωτικά,ξωθιά και αερικά αποτελούσαν μέρος της καθημερινής ζωής πολλών χωριών και πόλεων,ώστε να ονομάζονται και κάποια χωριά με το πρόθεμα νεράιδα…

Ένα σωρό πλάσματα θα βρούμε να κατακλύζουν την ελληνική παράδοση και με τις ιστορίες τους να «στοιχειώνουν» τις σκέψεις αυτών που τις διηγούνται και αυτών που τις ακούνε. Δράκοι που φυλάνε τα νερά ποταμών και στοιχειά που προστατεύουν δέντρα, ώστε κάθε επίδοξος ενοχλητικός να εξολοθρεύεται πριν βεβηλώσει την ιερότητα των δέντρων και του νερού.
Ένα τέτοιο δράκο σκότωσε και ο Άγιος Γεώργιος στη χριστιανική παράδοση σε μία από τις πολλές πτυχές αυτής της ιστορίας.
Σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας πιστεύεται πως το νερό κοιμάται μια ώρα τη νύχτα, και αν κάποιος επιδιώξει να πιει θα πρέπει με το χέρι του να ταρακουνήσει λίγο τα νερά ώστε να «ξυπνήσει» το νερό και να πιεί, αλλιώς αν το τρομάξει κινδυνεύει είτε να χτυπηθεί από το στοιχειό του νερού είτε να δηλητηριαστεί.
Θα ακούσουμε έπειτα τις αφηγήσεις στη Στερεά Ελλάδα και την επαρχιώτικη κυρίως Μακεδονία για τα λεγόμενα χαμοδράκια ή σμερδάκι ή χαμόδρακα. Δαιμόνια που ήταν άκρως επιθετικά στις ορεινές περιοχές λόγω του ότι επιτίθονταν σε κοπάδια βοσκών και είτε τα αφάνιζαν είτε απλώς τα έπνιγαν. Επικρατεί και η αντίληψη πως πρόκειται και για δαιμόνια που «καβαλούσαν» κάποιον άνθρωπο ώστε να τον αποτρελαίνουν και να τον δαιμονίζουν. Είχαν τη μορφή κριαριού-τράγου και νύχια που τους έδιναν την ικανότητα να πνίγουν το επίδοξο θύμα τους.Αυτή τους η εμφάνιση μας παραπέμπει στο κατάλευκο τράγο που τριγυρνούσε ελεύθερος και ομορφότερο του δεν υπήρχε. Όποτε το συναντούσαν κυρίως τη νύχτα προσπαθούσαν να το αρπάξουν και να το βάλουν στο κοπάδι τους, μάταια όμως για τους επίδοξους το τρίχωμά του ήταν μαγεμένο και κολλούσες κυριολεκτικά επάνω του, έτσι σε έσερνε μέχρι να σε ρίξει σε κάποιο γκρεμό ή φαράγγι.
Το φαράγγι που στη χώρα μας το βρίσκουμε συνυφασμένο με την παρουσία καλλικάντζαρων, δαιμονικών όντων και κυρίως του διαβόλου. Πιστεύεται ακόμα και σήμερα σε πολλά χωριά της Ελλάδας πως αν τύχει νύχτα και περάσεις από φαράγγι θα ακούσεις καλικάντζαρους που θα σε φωνάζουν και μπορεί ακόμα και να σε στοιχειώσουν ολόκληρο. Ενώ αν περάσεις από φαράγγι που πριν είχαν διαβεί διαβόλοι τότε και εσύ θα γίνεις ένα μέρος της μαύρης μαγείας τους. Στα χωριά μπορούμε να βρούμε ανεξάντλητες πηγές τέτοιων ιστοριών που θα μας καθηλώσουν,καθώς τα πάντα (μύλος,σπίτια,πηγές,μονοπάτια) είχαν τη δική τους μικρή και τρομακτική ιστορία.
Λίγες δεν είναι επίσης και οι αναφορές για μάγισσες,που κατά καιρούς είχαν διάφορους ρόλους, πότε χαρτορίχτρας και πότε κατασκευάστριες μαγικών φίλτρων, άλλες πάλι ήταν και επικίνδυνες για τους ανθρώπους. Στη Φλώρινα ακόμα οι παλαιότεροι θα θυμούνται για μια τέτοια γυναίκα που συνήθως καθόταν πάνω σε μια βρύση-πηγή και έκανε μάγια στους περαστικούς.
Η Ελλάδα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία ανεξάντλητη πηγή μυστηρίου και σίγουρα να συνεπάρει πολλούς εξερευνητές της μέσα σε πέπλα ονειρικά ταξιδεμένα σε χρόνους παράλληλους σε εμάς αλλά καλά κρυμμένους σε πονηρά μάτια.
Μυστηριώδεις μορφές τριγυρνούν κάτω από τα μάτια μας και πίσω από την πλάτη μας,μα όταν πραγματικά «δούμε» τίποτα πια δεν θα μας φαίνεται μυστήριο.Τέτοιες μορφές θα συναντήσουμε σε πολλά μέρη μας, τον αράπη που τριγυρνά τις νύχτες και βόσκει(;) τα τάλιρα του προκαλώντας ένα θόρυβο που προσελκύει κάθε περίεργο άτομο.Τη γουρούνα με τα γουρουνάκια της που τις νυχτιές τριγυρνά στις εξοχές, αλλά δεν ανήκει στα χοιρινά κανενός αγρότη. Για τα στοιχειά που «ορίστηκαν» (από ποιόν αλήθεια;) να φυλάττουν ολόκληρα χωριά. Όπως η Καστανιά και το Νεχώρι της Φθιώτιδας που συχνά πολεμούσαν(τα στοιχειά) για την κυριαρχία μιας κορφής της Οίτης, αλλά κυρίως για την προστασία του χωριού. Για στοιχειά που απλά βρίσκονταν στα χωριά, και η απόδειξη οι τρομεροί ήχοι που ακούγονταν στα χωριά τα βράδια αλλά και τα μεσημέρια, πολλές φορές χωρίς λόγο, υπήρχαν όμως στιγμές που έσκουζαν νυχτιές ολόκληρες επειδή πέθανε κάποιο σημαντικό και καλοκάγαθο άτομο στο χωριό, θρηνώντας έτσι το νεκρό και την απώλεια.
Και επειδή το μυστήριο δε γνωρίζει διαχωρισμούς,ενώ τα στοιχειά των χωριών είχαν συνήθως τη μορφή βοδιών, τράγων και κατσικιών,έχουμε και στην βόρεια Πελοπόννησο αναφορά για στοιχειωμένα μελίσσια που είναι πάρα πολύ άγρια και κανείς ποτέ δεν τολμά να περάσει από εκεί, πόσω μάλλον να πάρει και το μέλι τους.
Ο σημερινός ποταμός Ελικώνας παλαιότερα λεγόταν Ουρλιάς,γιατί ο ήχος των νερών του μοιάζει με ουρλιαχτά ζώων!
Οι βρυκόλακες πάλι αποτελούν και αυτοί κομμάτι της αρχέγονης παράδοσης μας, ο πολιτισμός μας μεγάλωσε μαζί με αυτούς και τις νεράιδες(νύμφες). Βρυκόλακες, ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της Ελλάδας που κοσμούν με το αίμα τους μαζί με τα κακά πνεύματα τις κιτρινισμένες σελίδες αυτού του τόπου. Η ιστορία γνωστή, ο νεκρός που σηκώνεται από τον τάφο του και στοιχειώνει τόπους και περάσματα, επιδιώκοντας να δαγκώσει το επόμενο θύμα του για να τραφεί με αίμα. Σε κάθε μέρος οι παραδόσεις για αυτούς ποικίλλουν σε όλες τις πτυχές της ζωής τους. Στην Πρέβεζα δεν βγαίνουν Κυριακή, στη Ναύπακτο βγαίνουν το Σάββατο, το ίδιο και στην Αθήνα...Το φως της μέρας το απεχθάνονται μα είναι και μοιραίο για αυτούς. Έτσι τριγυρνούν τη νύχτα, ψάχνοντας απελπισμένα το θύμα τους,εξαφανίζονται τη στιγμή πριν την αυγή, για τους στερεοελλαδίτες και τους νησιώτες εξαφανίζονται όταν λαλήσει μαύρος κόκκορας. Για αυτό πάντα φρόντιζαν να έχουν ένα, που δύσκολα θα τον έσφαζαν,έχοντάς τον για προστασία...
Το γεγονός γιατί κάποιος να γινόταν βρυκόλακας είχε επίσης πολλές επεξηγήσεις και ιστορίες. Το «βρικολάκιασμα» οφειλόταν στη μαύρη ψυχή του νεκρού που είχε «πουλήσει» την ψυχή του στον διάβολο, παράδοση των στερεοελλαδιτών κυρίως. Οι αδικοσκοτωμένοι, οι ταλαιπωρημένοι, οι εκδικούντες των ζωντανών, «μαγεμένοι» και τέλος οι άταφοι, οι άκλαυτοι και οι άψαλτοι! Στα νησιά και σε πολλά ορεινά χωριά πίστευαν πως δεν πρέπει να κοιτάξεις τη νύχτα καθρέφτη γιατί είτε θα γινόσουν βρικόλακας είτε θα έβλεπες κάποιον και θα γινόσουν θύμα του διαβόλου. Στα νησιά επίσης πίστευαν πως τα μωρά που πέθαιναν στη γέννα ή πέθαιναν αβάφτιστα, τα έπαιρνε ο διάβολος τα βασάνιζε και έπειτα γίνονταν οι χειρότεροι εφιάλτες για τους ζωντανούς. Οι βρυκόλακες λόγω της ημιμάθειας σε αυτά τα θέματα τις παλαιότερες εποχές ήταν συνυφασμένοι με τα κακά πνεύματα, που τις νύχτες του χειμώνα πήγαιναν στις σκεπές των σπιτιών και προσπαθούσαν να μπουν μέσα. Και η νοικοκυρά θέλοντας να προστατέψει το σπιτικό της έβαζε στο δοκάρι της εξώπορτας από την έξω μεριά, πηρούνι και μαχαίρι με κομμένες τις λαβές, ώστε να δείχνουν τις κοφτερές μύτες τους και ότι το σπίτι αποδιώχνει τα κακοποιά πνεύματα όντας οπλισμένο...

Σήμερα μας φαίνονται τόσο απόμακρew σε μερικούς αυτές οι δοξασίες, μα αυτές μεγάλωσαν τους προγόνους μας και τους προστάτεψαν από δύσκολα γεγονότα. Γενιές Ελλήνων έζησαν δίπλα στο φανταστικό και το απόκοσμο, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά άθελά τους. Είδαν άλογα τη νύχτα χωρίς αναβάτες να ορμούν σε γκρεμούς, γυναίκες που δεν τις ήξεραν εκείνες να τους μιλούν, έγραψαν τις δικές τους σελίδες στο μεταφυσικό διάφανο πέπλο της Ελλάδας..μιας Στοιχειωμένης Ελλάδας!
GLORFINDEL
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
"ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΧΕΤΥΠΟ
ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΚΡΗΤΗΣ, ΠΕΛΛΟΠΟΝΗΣΟΥ ΚΑΙ ΝΗΣΙΩΝ

ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟ

ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟ / ΕΖΗΣΑΝ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Ένα ζευγάρι Αμερικανών βίωσε μια μεταφυσική εμπειρία κατά τη διάρκεια των διακοπών του στη Σαντορίνη, που δεν θα ξεχάσει όσα χρόνια κι… αν περάσουν.Η Σάρον και ο Μάικλ Ρόμπερτς αποφάσισαν να έρθουν για πρώτη φορά διακοπές στην Ελλάδα, αφού είχαν δει μια ταινία το 1985. Επέλεξαν την Κρήτη και τη Σαντορίνη για το ταξίδι τους…
Όταν έφτασαν στη Σαντορίνη ήταν Κυριακή του Πάσχα. «Η πρώτη αίσθηση που είχα όταν έφτασα ήταν “έχω ξαναβρεθεί εδώ’», περιγράφει η ίδια.
Η αίσθηση αυτή ενισχύθηκε όταν έφτασαν στο ξενοδοχείο. «Έχω ξαναβρεθεί εδώ. Ο αριθμός του δωματίου είναι ίδιος, η διακόσμηση και τα έπιπλα ίδια», σκεφτόταν η Σάρον. Την πρώτη νύχτα δεν μπορούσε να κοιμηθεί ή έβλεπε ανήσυχα όνειρα και παραμιλούσε σε μια άγνωστη γλώσσα, όπως της είπε ο σύζυγός της την επόμενη μέρα.
Το ζευγάρι αποφάσισε να αλλάξει κατάλυμα, σε μια απομονωμένη βίλα στην άλλη άκρη του νησιού. Καθώς τους οδηγούσε ο ιδιοκτήτης, έζησαν και οι δύο την ίδια μεταφυσική εμπειρία: ξαφνικά άλλαξε η εικόνα γύρω τους, εξαφανίστηκαν τα κτήρια και η θάλασσα, έβλεπαν μόνο τα ίχνη του οδηγού τους στο χώμα, χωρίς να φαίνεται ούτε εκείνος.
Κανείς από τους δύο δεν μίλησε, γιατί πίστευε ότι θα τον περάσει ο άλλος για τρελό. Όμως αργότερα εκείνο το βράδυ, η Σάρον αποκάλυψε στο σύζυγό της τη μεταφυσική της εμπειρία. Το περίεργο ήταν ότι κι εκείνος της είπε ότι είχε βιώσει την ίδια κατάσταση.
Το ζευγάρι, όταν έμαθε για την ιστορία του νησιού στην αρχαιότητα και την έκρηξη του ηφαιστείου, πίστεψε ότι ίσως είχε κάποια σχέση με την εμπειρία τους. Από τότε ήρθαν πολλές φορές στην Ελλάδα, όμως ποτέ δεν έζησαν ξανά κάτι παρόμοιο.
Την ιστορία της δημοσίευσε μετά από τόσα χρόνια η Σάρον σε σχετική ιστοσελίδα.


http://periergaa.blogspot.com 

ΧΑΡΤΕΣ ΘΕΑΣΗΣ ΑΤΙΑ

http://files-e.blogspot.gr/p/2.html